Image: 

سعید پیوندی

سال ۱۳۸۹ را بدون تردید باید یکی از سیاه‌ترین سال‌های تاریخ آموزش عالی ایران از منظر فضا و آزادی‌های آکادمیک و علمی نام داد.

محورهای اصلی سیاست‌های وزارتی که بهتر است نامش را ضد علوم و ضد پژوهش گذاشت در سالی که به آخر رسید همه ابعاد آزادی‌های آکادمیک در دانشگاه را نشانه رفت.

کامران دانشجو هنگام گرفتن رای اعتماد در مجلس گفته بود که «من از طرف نظام جمهوری اسلامی مأموریت دارم، بنابراین به هیچ عنوان اجازه ضدیت با نظام را در داخل دانشگاه‌ها نخواهم داد». آقای وزیر در آن زمان به مجلس قول داد تکلیف دانشگاه را روشن کند و همه تلاش خود را به کار برد تا دانشگاهی تابع ولی فقیه و نظام به وجود آورد. سال ۱۳۸۹ را باید سال اجرای برنامه «مطیع‌سازی» دانشگاه نامید.

پایان آزادی‌های آکادمیک

Image: 

کلمه :طی روزهای گذشته مردی‌ها، از اساتید دانشگاه علامه طباطبایی و علیرضا بهشتی نیز از دانشگاه تربیت‌مدرس اخراج شدند و سپس دادگاه تجدیدنظر عبدالله رمضان‌زاده عضو هیات علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران برگزار شد که در این دادگاه وی به 5 سال زندان محکوم شد.من نمی‌دانم در این شرایط کرسی‌های آزاد اندیشی چه مفهومی دارد؟در دانشگاه علامه طباطبایی شماری از برجسته‌ترین اقتصاددانان و اساتید که در نامه‌های سرگشاده‌ای به سیاست‌های اقتصادی دولت نهم و دهم اشکال گرفته‌اند بازنشسته و یا کنار گذاشته شده‌اند.

عضو هیئت علمی دانشگاه تهران گفت: کرسی‌های آزاداندیشی باید به صورت مفهومی در دانشگاه‌های کشور رواج یابد.

Image: 

ترجمه فارسی این نامه توسط کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران برای اطلاع عموم به شرح زیر است:

15 مهرماه 1388
آیت الله علی خامنه ای
رهبر جمهوری اسلامی ایران
رونوشت به: جناب محمد خزائی؛ سفیر ایران در سازمان ملل متحد، نمایندگی دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد
خیابان سوم، پلاک 622، نیویورک
از طریق نمابر

مقام محترم رهبری،

Image: 

عبدالکریم سروش
قرانت شده در مقاله همایش آکادمی علوم انسانی
یكی از مدّعیانِ فلسفه، و از فروشندگانِ حكمت به قدرت، سال‌ها پیش، در روزنامه‌ی كیهان، سخنی نوشت كه به شدّت موردِ تحسینْ و تصویبِ گردانندگانِ روزنامه قرار گرفت. او گفته بود «همه كس آزاد است كه حق را بگوید». ظاهرِ آزادیخواهانه‌ی این سخن، چنان بود كه دهانِ همه‌ی آزادیخواهان را می‌بست و آنان را خلع سلاح می‌كرد. امّا باطنِ مُزوّرانه‌ی آن، همان بود كه به كارِ كیهانیان می‌آمد و ستایشِ آنان را برمی‌انگیخت.

Image: 

مرتضی سیمیاری
۱. در سال ۱۳۱۲در شمال غربی تهران، شنزاری بود که از جنوب به خندق شهر تهران و از شمال به روستای امیرآباد و فرخ زاد منتهی می شد. در این باغ تنها آبادی ای که به چشم می خورد باغ وسیعی بود که عمارت مختصری در جنوب آن در دو طبقه ساخته شده بود و با درخت های کاج احاطه شده و در تمام آن باغ اشجار میوه بسیار کاشته بودند که صد سال قبل ترجلاال الدوله فرزند ارشد سلطان میرزا ظل السلطان آن را احداث کرده بود که از این رو به جلالیه معروف شد و در همین سرزمین بود که میرزا علی اصغر خان حکمت در میانه های بهمن ماه سنه ۱۳۱۳ سنگ بنای دانشگاه تهران را ا نهاد.