حكايتهاي وزارت علوم در سال 85
ساناز بداشتی
روزهای آخر سال 84، وقتی همه ایرانیان مشغول خانه تكانی و پاك كردن خانه و غبار یكساله از وسایل خانه بودند، مدیران آموزشی دولت نهم كه چند ماهی از نشستن آنها بر صندلی برنامهریزی تحصیلی آیندهسازان ایران میگذشت هم بر صندلیهای خود تكانی خوردند تا آنچه را كه بعداز خانه تكانی مدیران قبلی به آنها سپرده شده بود را از قفسههای برنامهریزی كشور خارج كنند و به جای آنها پوشههای رنگین جدیدی را بگذارند كه نشانی از ورود مردان جدید در عرصه علم داشته باشد. پوشههای رنگین هر كدام برنامهای را در خود جای داده بود، یكی از تغییر نحوه ورود دانشآموزان به مراكز آموزش عالی حكایت میكرد و دیگری تكلیف بعضی دانشجویان را از دیگران جدا كرده بود. پوشههای رنگارنگ، همانطور كه جدیدی و تازگیشان را به نمایش میگذاشتند. از رنگینی و جذابیت برنامههای پنهان شده در خود نیز حكایت میكردند. حكایتی شنیدنی كه داستانهای شنیدنی دانشگاهها تا ستارههای دنبالهدرا دانشجویانی كه قرار بود تحصیلات خود را ادامه دهند، همه از آن پوشههای رنگینی بیرون آمد كه در قفسههای تمیز روزهای آخر سال 84 چیده شدند و مانند همه حكایتهای دیگر به قفسههای پر از خاك و دوده این روزها بازگشتند. قفسههای پر از پروندههای رنگین این روزها اصلاً تمیز و براق نیست، انگار نوبت خانه تكانی این قفسههای هر 4 سال یكبار است، دقیقاً مانند همان تكانی كه در صندلی مدیران احساس میشود.
حق تحصیل رایگان، حق فراموش شده!
میزهای پشت به پشت چیده برای دختران و پسرانی كه بعداز 12 سال قرار است روزهای جدید را تجربه كنند، سكوی خوبی است برای همه آنچه كه برنامههای مدیران و دستاوردهای آنها نامیده میشوند. نگرانی مادران و پدران ایرانی كه سرنوشت فرزندانشان به چهار خانههای قرمزی كه قرار است در فاصله 4 ساعت پر شود، آنقدر قابل توجه است كه برگ برنده برنامههای مدیران و برنامهریزان كشور شود.
بیش از دو میلیون جوانی كه روزها و شبهای خود را با چهارخانههای بیپاسخ گره میزنند، هدف بزرگی برای اجرای آزمایشهای به سرانجام نرسیده است، این را میتوان از عجله مدیران جدید وزارت علوم در روزهای آخر سال 84 فهمید.
تنها 8 روز به پایان سال 84 مانده بود كه رئیس دانشگاه پیام نور در نشست خبری از اجرای الگوهای جدید پذیرش دانشجو در دورههای فراگیر خبر داد. علیرضا علیاحمدی، همان روزها برنامه سال آینده (85) دانشگاه پیام نور را اعلام كرد و گفت: «دانشگاه پیام نور الگوی برنامهریزی را اعلام كرد و گفت: «دانشگاه پیام نور الگوی برنامهریزی چندبخشی پودمانی را طراحی كرده است، كه با جرای این الگو در برنامهریزی درسی تجدید نظر میشود و رشتهها و برنامههای درسی را حالت گرایشی به رشتهای و مجموعهای تغییر جهت مییابد.»
این طرحی را كه او از اجرای آن خبر داد حكایت جدید وزارت علوم برای پذیرش دانشجویان در دورههای علمی بود كه حالا عنوان دانشگاه را به خود گرفته است و افتخار جدید مدیران در برداشتن موانع تحصیلی دانشآموزان نامیده میشود.
البته علی احمدی خود به خوبی هدف از اجرای این طرح را توضیح داده است: «با اجرای این طرح دانشگاه اقتصادیتر عمل میكند و افراد به قابلیتهای مشترك و عمومی توانمند میشوند. این طرح به گونهای طراحی میشود كه دانشجو در هر مرحله از تحصیل میتواند از مزایای آن دوره بهرهمند شود.» یعنی برای تغییر هر دوره شهریهای جدید و هزینهای جدید دریافت میشود.
جذابیت عنوان «فراگیر» بر برنامههایی كه مبلغی را به دانشگاهها كمك میكرد، آنچنان جذاب بود كه روسای دانشگاههای دولتی بزرگ كشور را نیز بر آن داشت كه از مزیت برگزاری «دورههای فراگیر» بهرهمند شوند تا هم خود را مركزی برای اجرای برنامههای وزارت معرفی كنند و هم از كمكهای مالی دانشجویانی كه بهرهمندی از تحصیل رایگان حق آنهاست نیز استفاده كنند.
عمید زنجانی، رئیس بزرگترین و مهمترین مركز دانشگاهی كشور، اولین كسی بود كه به سرعت از اجرای دورههای فراگیر در دانشگاه تهران خبر داد، اعلام آمادگی زنجانی به دیگر روسا هم كمك كرد كه به سادگی برگزاری دورههای فراگیر و یا با عنوانی زیباتر مجازی را در برنامههای خود بگنجانند.
علاقه مدیران آموزشی كشور به ایجاد این دورهها آنقدر سرعت گرفت كه نمایندگان مجلس را به واكنش واداشت.
به همین دلیل رئیس كمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در اولین گردهمایی روسای دانشگاهها و مراكز پژوهش استان تهران گفت: «قابل توجیه نیست كه دانشگاههایی با سابقه كه الگوی آموزش عالی كشور نیز هستند، برای كسب درآمد دست به هر كاری بزنند.»
اشاره عباسپور به دانشگاه تهران بود اما سپس همه دانشگاههای دیگر كه آمادگی خود را برای برگزاری این دورهها اعلام كرده بودند مورد خطاب قرار داد و گفت: «این شایسته نیست كه در میان تبلیغات تلویزیون، دانشگاه خواجهنصیر اطلاعیه پذیرش دانشجو پخش كند. این نوع رفتارها به آموزش عالی كشور و رسالت آن ضربه میزند.»
او برای حل مشكلات مالی دانشگاهها پیشنهادی داد تا به سادگی موضع مجلس در قبال این تصمیم را روشن كند. نماینده تهران و علامه طباطبایی میخواهند كسب درآمد كنند، چه بهتر كه از طریق ارتباط دانشگاههای خارج از كشور باشد، چرا كه یكسری دانشگاهها رسالت فراگیر داشته و تعدادی نیز رسالت ایجاد دورههای پودمانی و علمی كاربردی دارند كه خود رسالت خود را انجام می دهند و این درست نیست كه دانشگاههای درجه یك و تراز اول به دنبال ایجاد این دورهها باشند كه مشخص نشود آموزش عالی به كجا میرود» و دقیقاً بعداز اعلام نگرانی مجلس از این شرایط، برگزاری دورههای فراگیر در دانشگاههای سراسری كشور لغو شد.
دانشجویان ایران خارج از كشور»، حرف بزند، برای اولینبار از برنامهای خبر دهد كه برای همان جمعیت هدف و دلهای نگران میلیونهای مادر و پدر ایرانی پیشبینی شده بود.
به گفته معاون آموزشی وزارت علوم، «از سال 85 طرح ورود بدون كنكور در رشتههای كم متقاضی دانشگاه پیام نور اجرا میشود كه در این راستا و با اعمال سیاست بومی گزینی، پذیرش بدون كنكور دانشجو به مراجعه افراد به واحد پیام نور نزدیك به محل سكونت خود كمك زیادی میكند».
البته او به هزینهای كه دانشجویان برای ورود به این دانشگاه میپردازند، هیچ اشارهای نكرد و فقط آن را از راههای تسهیل تحصیل نامید.
خالقی ظرفیت پذیرش دانشگاه پیام نور در سال 85 را بالای 200 هزار نفر اعلام كرد، عددی كه به گفته خود او نشان از رشد 50 هزار نفری نسبت به سال قبل (84) دارد، رشدی كه دلیل آن از علاقه شدید دانشگاههای بزرگ كشور به اجرای این دورهها مشخص میشود.
«حذف كنكور» زمزمههای اوایل سال 85 مدیران وزارت علوم، به خبرهای دست اول نمایندگانی تبدیل شد كه تا پیش از این بارها از خدشه وارد شدن به نظام آموزشی ابراز نگرانی كرده بودند.
رئیس كمیسیون آموزش مجلس، خود طرحی را كه در برنامههای سال جدید (85) وزارت علوم بود را به عنوان طرح یك فوریتی به مجلس ارائه داد تا نگاههای نگران جوانان ایران و دلهای ناآرام خانوادهها را از دولت دور و به مجلس جلب كند.
براساس این طرح یك فوریتی، «تا پایان سال اول برنامه پنجم توسعه، كنكور برای ورود به دانشگاهها حذف و نمرات دوره تحصیلی (دبیرستان) دانشآموزان ملاك ورود آنها به مراكز تحصیلی میشود.»
نمایندگان مجلس هم كه به خوبی از شیرینی حذف غول بزرگ كنكور با خبر بودند، با افتخار به یك فوریت طرح رأی دادند تا پیش از آنكه در تدوین بودجه كلان كشور برای سال آینده (86) درگیر شوند، در هیجان اعلام «حذف كنكور» با وزارت علوم همراه شوند.
اما پس از آنكه نمایندگان ملت، به این طرح رأی دادند، تنها سازمان متولی برگزاری «غول بزرگ» به شدت با این طرح مخالفت كرد و برخلاف وزارتخانه ناظر بر فعالیتهایش، طرح را غیرقابل اجرا دانست.
مدیركل دفتر آزمونسازی و روانسنجی سازمان سنجش آموزش كشور، كه تصمیم مجلس را «عجولانه» خواند، حذف كنكور در شرایط فعلی را امكانپذیر ندانست.
اسدا... آسرایی با انتقاد نسبت به حذف كامل كنكور، اجرایی نشدن حذف كنكور را اینگونه تشریح كرد: «در این طرح پذیرش دانشجو براساس معدل و سوابق تحصیلی داوطلبان انجام میشود و در این حالت به عنوان مثال در امتحانات سراسری دیپلم ممكن است تعداد زیادی از داوطلبان دارای معدل 19 و یا 20 باشند در اینصورت نمیتوان تنها با درنظر گرفتن نمره معدل داوطلبان را برای هر رشته گزینش كرده و ارجحیت آنان را تشخیص داد.»
در پیشنهاد كمیسیون آموزش مجلس، «آزمونی كه به صورت تشریحی با پرسشهای یكسان و همزمان در سراسر كشور طبق مقررات وزارت آموزش و پرورش برگزار میشود، آزمون كشوری نامیده و نتایج آن، نتایج نهایی كشور تعریف شده است.»
سادگی طرح مجلس اما در تحقیقات سازمان سنجش غیرقابل اجرا است، به گفته مدیركل دفتر آزمون سازی و روانسنجی سازمان سنجش، «در حال حاضر سالانه حدود دو میلیون و 400 امتحان برای دانش آموزان دوره متوسطه برگزار میشود و اگر برای هر یك 10 درس محاسبه شود، سالانه 24 میلیون برگه به صورت تشریحی باید تصحیح شود. بنابراین تصحیح بیش از 100 برگ به صورت تشریحی، ملی نخواهد بود و اینگونه آزمونها استاندارد نیست.»
با اینكه مسوول برگزاری آزمون بزرگ كنكور در كشور كه سالها است كه آن را اجرا میكند از حذف غیركارشناسی كنكور به شدت ناراضی است، اما وزارت علوم، مرجعی كه باید براساس این طرح دانشجویان را بپذیرد به سرعت از اجرای طرح استقبال كرد و از حذف كامل كنكور در سال 90 خبر داد، خبری كه باز هم، حسن خالقی معاون آموزش وزارت علوم مامور اعلام كردن آن بود. او بار دیگر خبرنگاران را دعوت به دفتر خود كرد كه نكته جدیدی را اعلام كند. او با بیان اینكه تابستان 90 زمان مناسبی برای حذف كلی كنكور خواهد بود، گفت: «براساس تبصرهای پیشبینی شده در این طرح از سال آینده وزارتخانههای علوم، بهداشت و دانشگاه آزاد اسلامی تنها برای مقطع كاردانی مختارند كه داوطلبان را از طریق كنكور و یا لحاظ سوابق تحصیلی و پرورشی پذیرش كنند.»
تبصرهای كه به وزارت علوم این اجازه را میدهد كه همان برنامه جدید مدیران وزارت علوم، برای پذیرش دانشجویان در دانشگاههای فراگیر و پیامنور با هزینههای تعیین شده برای خانوادههای ایرانی را به راحتی اجرا كند. جذابیت همین تبصره است كه هر روز خبر افتتاح دانشگاههای پیام نور و برگزاری دورههای فراگیر در سراسر كشور شنیده میشود.
اما مردم این سرزمین به خوبی از حق خود در «استفاده رایگان از امكانات آموزشی» كه قانونگذار در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران گنجانده است آگاه هستند و این روزها بیش از پیش آن را به یاد میآورند.
حق آزاد كسب علم حق خودیها!
البته ایرانیان در كنار این حق خود، حق «بهرهمندی آزاد از علم و تحصیل در كشور» را نیز به خوبی به یاد میآورند، موضوعی كه در پوشههای رنگین قفسههای برنامهریزی وزارت علوم در سال 85 تعریف دیگری پیدا كرد.
نامههای كوتاه منگنه شده به پوشههای جدید وزارتخانه تكلیف چندین دانشجو را برای ادامه تحصیل در مراكز علمی دولتی روشن كرده بود. براساس همین دستورات كوتاه به تعدادی از دانشجویان فعال در دورههای تحصیلی گذشته «ستاره»هایی اهدا شده بود، كه اجاره ادامه تحصیل را از آنها سلب میكرد. هدیههای وزارت علوم اگرچه ابتدا از سوی مهدی زاهدی وزیر علوم به شدت تكذیب شد و دروغ رسانهها نامیده شد اما سپس از سوی معاون هسته گزینش استاد و دانشجوی وزارت علوم، تأیید و روال عادی سالهای گذشته عنوان شد.
پس حكایت تغییر كرد، ستارههای نه چندان درخشان اهدایی وزارت علوم، موضوع نطقها و اعتراضهای نمایندگان مجلس شد.
وقتی تكذیب وزیر تأیید شد و انتقادها شدت گرفت، تلفنهای دانشجویانی كه تا آن روز «دو ستاره» و غیرقابل ثبت نامیده شده بودند و با وجود كسب رتبه علمی، نام آنها از فهرست پذیرفته شدگان دانشگاهها حذف شده بود، باز هم اجازه ادامه تحصیل نیافتند و دانشگاهها از پذیرش آنها منع شدند.
بنابراین دانشجویان برای دادخواهی حق قانونی خود، شكایت به مرجع قضایی بودند تا شاید با قانون و مقررات كشور مدیران را از رفتار غیرقانونی خود آگاه كنند، اما تا امروز مرجع قضایی هنوز فرصت رسیدگی به این پروندهها را به دست نیاورده است.
همه این شرایط، نمایندگان را بر آن داشت كه پیگیری وضعیت دانشجویان ستارهدار را در اولویت برنامههای جلسات خود قرار دهند. نماینده بندرعباس كه قصد طرح موضوع ستارهدارها در صحن را داشت تا وزیر به آن پاسخ دهد، معاونان وزیر را به مجلس دعوت كرد تا ابتدا موضوع را در كمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس بررسی كنند.
اما انگار، جلسه بعدازظهر 9 مهرماه آنقدر آرام بود كه شهریار مشیری عضو كمیسیون آموزش مجلس عصر آن روز با خوشحالی از حل مشكل دانشجویان ستارهدار خبرداد و گفت: «در جلسه امروز به معاونان وزیر علوم اعلام كردم اگر مطمئن شوم كه همه دانشجویان ستارهدار ثبت نام میشوند سوالم را پس خواهم گرفت به شرط اینكه یكسری از دانشجویان كه محكومیتهایی مثل زندان داشتهاند و در كارشناسی ارشد نیز پذیرش شده ولی اسمشان در فهرست اعلام شده توسط سازمان سنجش نبوده نیز ثبت نام شوند، معاونان وزیر علوم این مسأله را نپذیرفتند و مدعی بودند كه چنین افرادی وجود ندارند كه بنده پرینت كامپیوتری دانشجویان را كه از طریق اینترنت منتشر شده بود به آنها نشان دادم و گفتم، طبق كدام قانون اگر كسی به زندان میرود حق ادامه تحصیل ندارند، شما موظف به ثبتنام این دانشجویان شود، مگر اینكه فردی مخل نظم عمومی باشد نه اینكه به خاطر ابراز عقیده از تحصیل باز بماند. در این شرایط، معاونان وزرای علوم قول مساعد دادند كه همه دانشجویانی كه كنار اسم آنها ستاره وجود دارد ثبتنام شوند.» اما قول مساعد معاونان وزیر هیچوقت عملی نشد.
شرایط همچنان نگران كننده بود، آنچنان كه، همراه با نمایندگان مجلس این بار كمیسیون حقوق بشر اسلامی نیز نسبت به روند برخورد با فعالان دانشجویی به شدت اعتراض كرد.
با همه این اعتراضها اما مدیران وزارت علوم، مسوولیت حذف دانشجویان از ادامه تحصیل را برعهده نهادهای امنیتی میگذاشتند و خود را تابع قانون و مجری دستورات «مرجع ذیربط» معرفی میكردند، تا اینكه سرانجام اكبر اعلمی 20 روز پس از آنكه معاونان وزیر علوم به مجلس آمدند و قول مساعد دادند كه مشكلات دانشجویان را حل كنند، تصمیم گرفت، مواد قانون اساسی را به وزیر علوم یادآوری كند، او خطاب به زاهدی گفت: «آقای وزیر علوم باید بدانید كه وزارت اطلاعات و یا شورای عالی انقلاب فرهنگی در این مورد، عامر قانون وزارت علوم محسوب نمیشود و به موجب اصل 20 قانون اساسی همه افراد ملت بهطور یكسان مورد حمایت قانون هستند، پس باید همه ایرانیان از همه حقوق انسانی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی برخوردار شوند.»
نماینده مردم تبریز، بعداز تشریح قانون گفت: «با این وصف چنانچه دانشجویان مورد اشاره در اسرع وقت تعیین تكلیف نشوند و وزیر علوم، تحقیقات و فناوری به قول و تعهد خود مبنیبر حل مشكل آنها عمل نكند، به مجلس فراخوانده خواهد شد.»
دو روز بعداز اینكه اعلمی شرایط دانشجویان ستارهدار را به وزیر یادآوری كرد، در نشست خبری رئیس جمهور از احمدینژاد وضعیت دانشجوهای ستارهدار پرسیده شد كه او خیلی كوتاه پاسخ داد: «من هم این موضوع را شنیدم و دنبال میكنم، برخی دانشجویان مشكل دارند، كه این مسأله را پیگیری میكنم.»
اما نه تنها گفته رئیس جمهور عملی نشد، بلكه پیگیریهای نمایندگان مجلس هم بیپاسخ ماند.
وزیر علوم كه به پیگریهای نمایندگان مجلس پاسخی نداده بود، اوایل دیماه از نماینده رسانههایی كه تا آن روز خبری از وضعیت دانشجویان ستارهدار منتشر نكرده و نقدی را در مورد این وزارتخانه ننوشته بودند به وزارت علوم دعوت كرد و از ورود خبرنگاران منتقد به این جلسه جلوگیری كرد تا در كمال آرامش در مقابل این خبرنگاران بنشیند و برای چندمین بار، همه حقیقی كه حتی نمایندگان مجلس هم آن را تأیید و نسبت به آن ابراز نگرانی كرده بودند تكذیب كند.
زاهدی در آن جلسه گفت: «بنده به عنوان وزیر علوم اصلا حرفی در مورد دانشجویان سه ستاره نزدهام، چرا كه اصلا دانشجوی سه ستارهای وجود ندارد.»
وزیر علوم چند روز بعداز این نشست خبری باز هم در مورد دانشجویان ستارهدار، توضیحات عجیبی داد و گفت: «ستارهدار شدن دانشجویان، قانونی است كه از زمان دولت آقای خاتمی بوده و هر سال اجرا میشده است.»
اما جعفر توفیقی وزیر دولت خاتمی، به یاد نمیآورد كه این قانون در دولت خاتمی ارجا شده باشد، او شرایط را در دوره وزارت خود اینگونه توضیح داد: «اگر موردی وجود داشت كه كسی مرتكب تخلف و جرمی ازنظر قوه قضاییه یا وزارت اطلاعات شده بود سعی میكردیم آن را پس از اشتغال به تحصیل پیگیری كنیم و بهترین راه برای مقایسه گزینش سالهای قبل ما امسال نگاه به عملكرد سالهای گذشته است. ما در سالهای گذشته بحث ستارهدار را نمیبینیم. نمیخواهم بگویم هیچگاه جرمی مطرح نبوده و اطلاعات به ما نامهای نمیداده كه فلان شخص باید از تحصیل محروم شود اما روش پیگیری آن به گونه دیگری بوده و وزارت علوم حداكثر تلاش خود را میكرد تا این دانشجویان مشكلشان حل و اگر سوءتفاهمی است برطرف شود و حتیالامكان بتواند به تحصیل خود ادامه دهد حتی در مواردی هم خواستیم كه دانشجو با تعهد بتواند درسش را ادامه دهد.»
ترم دوم سال تحصیلی 86ـ85 دانشگاهها هم آغاز شد و مشكل هیچیك از دانشجویان سه ستاره حل نشد، نمایندگان مجلس قول پیگری دادند، اما روزهای آخر سال بود و رسیدگی به بودجه سال آینده مهمترین برنام كمیسیونها بود، با این حال قرار بود كه در اولین فرصت وزیر آموزش و تحقیقت برای توضیحات بیشتر به نمایندگان در كمیسیون حاضر شود. اما همه قرارها با چرخش 180 درجهای رئیس كمیسیونی كه تا امروز هم وجود دانشجویان ستارهدار را تأیید كرده بودند و هم پیگیر آخرین وضعیت آنها بودند، تغییر كرد.
علی عباسپور تهرانی فرد آخرین روز بهمنماه برخلاف همه تحقیقات چندماه گذشته خود گفت: «ما مشكلی به عنوان دانشجویان ستارهدار نداریم، من بارها اعلام كردهام تمام دانشجویانی كه ستارهدار هستند، ثبت نام شدهاند اما حدود 20ـ15 دانشجو هستند كه ربطی به مساله ستارهدار بودن یا ستارهدار نبودن ندارند، این تعداد اصلاً برای ثبتنام به دانشگاه معرفی داشتند، مطابق مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی اصلا معرفی نشدند. با سازمان مربوطه كه صلاحیت آنها را رد كرده است، صحبت كردیم و خواهش ما این است كه پرونده این تعداد را كه برخی نمایندگان عنوان میكنند، مسألهشان حاد نیست و قابل بررسی است، مورد تجدیدنظر قرار دهند. از دستگاههای مربوط خواستهایم، اگر بشود به این عده اجازه ثبتنام دهند.» او سپس به پیگیریهای اعضای این كمیسیون اشاره كرد و گفت: «ما 40 هزار نفر دانشجو داشتیم، از میان همه دانشجویان مشكل ستارهدارها حل شده و همه ثبت نام شدهاند. در این جمعیت 20ـ15 نفر هستند كه ما با توجه به مسأله و مذاكراتی كه در كمیسیون با حضور آنها مطرح شد، عنوان كردیم اگر لازم باشد برای آنها كمیته تشكیل میدهیم. ما مسأله 20 نفر را مسألهای نمیبینیم كه بخواهد وقت كمیسیون را بگیرد و كمیتهای برای آن تشكیل شود.»
نماینده مردم تهران و رئیس كمیسیون آموزش، سال آینده اظهارنظر جدیدتری بكند و موضعگیری متفاوتی با امروز داشته باشد. سال جدیدی كه انگار قرار نیست، این دانشجویان در آن سهمی داشته باشند.
مادران و پدران ایران امروز، بعداز همه نگرانیها از ورود دختران و پسرانشان به مراكز علمی كشور، این روزها نگران ادامه تحصیل فرزندان خود نیز هستند، نگرانیای كه هیچ مرجعی را به خود نمیآورد تا آن را برطرف كند.
حالا روزهای آخر سال 85 شده، قفسههای پر از پروندههای رنگین پارسال، دیگر خوش رنگ و جذاب نیستند ، خاك و غبار یكساله بر ورقهای كوچك برنامهها هم نشسته.
كسی به فكر خانه تكانی نیست، اما برنامههای جدید در راهند، این را میتوان از پوشههای رنگینی كه لابهلای كهنگی پوشههای قبلی میدرخشند، فهمید. رنگهایی كه حكایتی دیگر از روزهای آینده را رقم میزند. حكایتهای شنیدنی كه در پس حكایتهای امروز یك به یك شكل میگیرند و روزهای دومین سال مدیریت علم كشور را به تصویر میكشند.
ماخذ: ویژه نامه نوروز1386 روزنامه اعتماد ملی،صص 80-79